ახალი რეცეპტები

ბაზი სამმაგი საფრთხის მე -3 საიუბილეო წვეულება

ბაზი სამმაგი საფრთხის მე -3 საიუბილეო წვეულება


  1. მთავარი
  2. საზ

2014 წლის 21 მაისი

ავტორი

ახალი სკოლის ლუდი


პორტლანდის საუკეთესო ევრო/ბელგიური შთაგონებული ბარის ბარი - Bazi Bierbrasserie აღნიშნავს მათ მე –3 წლისთავს სამშაბათს, 27 მაისს, საღამოს 5 – დან 10 – მდე. მოდი უყურე ფეხბურთს, დალიე ლუდი და ისიამოვნე იაცივას ნამცხვრის კომპლიმენტური ნაჭერით. დააწკაპუნეთ აქ, რომ წაიკითხოთ დანარჩენი პოსტი!


ფატუ ბენსუდა ICC პროკურორი

ოცდათორმეტიდან დაახლოებით ორი მესამედი იყო დაპატიმრების ორდერი. რომის სტატუტის 58 -ე მუხლის თანახმად, დაპატიმრების ორდერი გაიცემა საჯაროდ ან ბეჭდით, როდესაც პირის დაპატიმრება აუცილებელია, რათა უზრუნველყოფილ იქნეს პირის სასამართლო პროცესზე გამოცხადება, რათა უზრუნველყოს, რომ პირმა ხელი არ შეუშალოს გამოძიებას ან სასამართლო პროცესს, ან ხელი შეუშალოს პირს გააგრძელოს დანაშაულის ჩადენა.

89 -ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მოითხოვოს თანამშრომლობა დაპატიმრებაში და დანებდეს ნებისმიერ სახელმწიფოსგან, რომლის ტერიტორიაზეც შეიძლება აღმოჩნდეს პირი. დაკავების საკითხი არის ერთ -ერთი ყველაზე მწვავე გამოწვევა სასამართლოს წინაშე და დგას ინსტიტუტის ლეგიტიმურობისა და სანდოობის ცენტრში. მხოლოდ ექვსი პირი, რომელთა მიმართაც საჯაროა დაპატიმრების ორდერები, დაკავებულია და გადაყვანილია ICC– ის პატიმრობაში, ერთი ადამიანი ნებაყოფლობით ჩაბარდა. უმრავლესობა კვლავ თავისუფალია, სამი დაკავებულია შესაბამისი სახელმწიფოს შიგნით, მაგრამ არ გადაყვანილ იქნა ICC– ის პატიმრობაში და სამი ადამიანი დაიღუპა დაპატიმრებამდე.

პირველი, რომის სტატუტი შეიქმნა სასამართლოს მიერ სახელმწიფო სუვერენიტეტის დარღვევის შეზღუდვის მიზნით და პირდაპირ ზღუდავს სასამართლოს უფლებამოსილებას დამოუკიდებლად განახორციელოს სააღსრულებო მოქმედება შესაბამისი სახელმწიფოს თანამშრომლობის გარეშე. შესაბამისად, რომის სტატუტი აკისრებს დაკავების ორდერის შესრულების ვალდებულებას მხოლოდ მონაწილე სახელმწიფოებზე. სასამართლოს არ გააჩნია შიდა აღსრულების მექანიზმი, რომელიც მისცემს საშუალებას დააპატიმროს პირები, რომლებიც ექვემდებარებიან დაკავების ორდერს.

მეორე, დროებითი შეთანხმების, შეთანხმების ან სხვა საფუძვლის არარსებობისას (როგორიცაა უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია მიღებული VII თავით), არა-სახელმწიფო მონაწილეები და საერთაშორისო ინსტიტუტები არ არიან ვალდებულნი ითანამშრომლონ სასამართლოსთან დაკავების მოთხოვნით და დანებება.

მესამე, რეალობა ისაა, რომ ბევრ სახელმწიფოს არ სურს ითანამშრომლოს სასამართლოსთან და ითხოვს დაპატიმრებისა და ჩაბარების თხოვნებს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც დაინტერესებული პირი არის სახელმწიფოს მეთაური ან სახელმწიფო მოხელე, მაშინაც კი, როდესაც ასეთ სახელმწიფოებს აქვთ სამართლებრივი ვალდებულება ამის გაკეთება.

სასამართლოს წინაშე მდგარი გამოწვევები წარმოშობს მრავალრიცხოვან კითხვებს იმის შესახებ, თუ რა ნაბიჯების გადადგმას შეუძლია სასამართლო, ASP და მთლიანად საერთაშორისო თანამეგობრობა ICC- ს მიერ გაცემული დაპატიმრების ორდერის აღსრულების უზრუნველსაყოფად:

რა ნაბიჯების გადადგმა შეუძლია მთლიანად სასამართლოს დაპატიმრების მცდელობების გასამყარებლად?

შეიძლება თუ არა სახელმწიფომ გამოიყენოს ფულადი ან სხვა სტიმული/ჯილდო სხვა სახელმწიფოების მიერ დაკავებისა და დანებების წახალისების მიზნით?

არის თუ არა ადგილი ეკონომიკური ზეწოლის განსახორციელებლად სახელმწიფოების და საერთაშორისო თუ რეგიონალური ორგანიზაციების და თანამშრომლობის მიერ?

როგორ შეიძლება დიპლომატია გამოყენებულ იქნას ეფექტურად და შემოქმედებითად, რათა მოახდინოს გავლენა სახელმწიფოთა პოლიტიკურ ნებაზე და გახადოს გარემო უფრო ხელსაყრელი სასამართლოსთან თანამშრომლობისათვის, განსაკუთრებით დაკავების ორდერის აღსრულებასთან დაკავშირებით?

შეუძლიათ თუ არა მონაწილე სახელმწიფოებს შეცვალონ სასამართლოს მიერ ძებნილ პირებთან არა არსებითი კონტაქტები იმ აუცილებლობით, რომლებიც გაეროს განახლებულ მითითებებს უკავშირდება?

სადაც დაინტერესებულ სახელმწიფოს სურს, მაგრამ არ შეუძლია განახორციელოს დაკავება, შეუძლიათ თუ არა მესამე სახელმწიფოებს ან შესაბამის სამშვიდობო ძალებს ან სამშვიდობო ძალებს წვლილი შეიტანონ წარმატებულ დაპატიმრების ოპერაციებში სამხედრო, ლოგისტიკური ან სადაზვერვო დახმარების გზით?


ფატუ ბენსუდა ICC პროკურორი

ოცდათორმეტიდან დაახლოებით ორი მესამედი იყო დაპატიმრების ორდერი. რომის სტატუტის 58 -ე მუხლის თანახმად, დაპატიმრების ორდერი გაიცემა საჯაროდ ან ბეჭდით, როდესაც პირის დაპატიმრება აუცილებელია, რათა უზრუნველყოფილ იქნეს პირის სასამართლო პროცესზე გამოცხადება, რათა უზრუნველყოს, რომ პირმა ხელი არ შეუშალოს გამოძიებას ან სასამართლო პროცესს, ან ხელი შეუშალოს პირს გააგრძელოს დანაშაულის ჩადენა.

89 -ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მოითხოვოს თანამშრომლობა დაპატიმრებისას და დანებდეს ნებისმიერ სახელმწიფოსგან, რომლის ტერიტორიაზეც შეიძლება აღმოჩნდეს პირი. დაკავების საკითხი არის ერთ -ერთი ყველაზე მწვავე გამოწვევა სასამართლოს წინაშე და დგას ინსტიტუტის ლეგიტიმურობისა და სანდოობის ცენტრში. მხოლოდ ექვსი პირი, რომელთა მიმართაც საჯაროა დაპატიმრების ორდერი, არის დაკავებული და გადაყვანილია ICC– ის პატიმრობაში, ერთი პირი ნებაყოფლობით ჩაბარდა. უმრავლესობა კვლავ თავისუფალია, სამი დაკავებულია შესაბამისი სახელმწიფოს შიგნით, მაგრამ არ გადაყვანილ იქნა ICC– ის პატიმრობაში და სამი ადამიანი დაიღუპა დაპატიმრებამდე.

პირველი, რომის სტატუტი შეიქმნა სასამართლოს მიერ სახელმწიფო სუვერენიტეტის დარღვევის შეზღუდვის მიზნით და პირდაპირ ზღუდავს სასამართლოს უფლებამოსილებას დამოუკიდებლად განახორციელოს სააღსრულებო მოქმედება შესაბამისი სახელმწიფოს თანამშრომლობის გარეშე. შესაბამისად, რომის სტატუტი აკისრებს დაკავების ორდერის შესრულების ვალდებულებას მხოლოდ მონაწილე სახელმწიფოებზე. სასამართლოს არ გააჩნია შიდა აღსრულების მექანიზმი, რომელიც მისცემს შესაძლებლობას თავად დააპატიმროს პირები, რომლებიც ექვემდებარებიან დაკავების ორდერს.

მეორე, დროებითი შეთანხმების, შეთანხმების ან სხვა საფუძვლის არარსებობისას (როგორიცაა უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია მიღებული VII თავით), არა-სახელმწიფო მონაწილეები და საერთაშორისო ინსტიტუტები არ არიან ვალდებულნი ითანამშრომლონ სასამართლოსთან დაკავების მოთხოვნით და დანებება.

მესამე, რეალობა ისაა, რომ ბევრ სახელმწიფოს არ სურს ითანამშრომლოს სასამართლოსთან და ითხოვს დაპატიმრებისა და ჩაბარების თხოვნებს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც დაინტერესებული პირი არის სახელმწიფოს მეთაური ან სახელმწიფო მოხელე, მაშინაც კი, როდესაც ასეთ სახელმწიფოებს აქვთ სამართლებრივი ვალდებულება ამის გაკეთება.

სასამართლოს წინაშე მდგარი გამოწვევები წარმოშობს უამრავ კითხვას იმის შესახებ, თუ რა ნაბიჯების გადადგმას შეუძლია სასამართლო, ASP და მთლიანად საერთაშორისო თანამეგობრობა ICC- ს მიერ გაცემული დაპატიმრების ორდერის აღსრულების უზრუნველსაყოფად:

რა ნაბიჯების გადადგმა შეუძლია მთლიანად სასამართლოს დაპატიმრების მცდელობების გასამყარებლად?

შეიძლება თუ არა სახელმწიფომ გამოიყენოს ფულადი ან სხვა სტიმული/ჯილდო სხვა სახელმწიფოების მიერ დაკავებისა და დანებების წახალისების მიზნით?

არის თუ არა ადგილი ეკონომიკური ზეწოლის განსახორციელებლად სახელმწიფოების და საერთაშორისო თუ რეგიონალური ორგანიზაციების და თანამშრომლობის მიერ?

როგორ შეიძლება დიპლომატია ეფექტურად და შემოქმედებითად იქნას გამოყენებული სახელმწიფოთა პოლიტიკურ ნებაზე გავლენის მოხდენისათვის და გარემოს უფრო ხელსაყრელი გახდის სასამართლოსთან თანამშრომლობისათვის, განსაკუთრებით დაკავების ორდერის აღსრულებასთან დაკავშირებით?

შეუძლიათ თუ არა მონაწილე სახელმწიფოები შეთანხმდნენ შეზღუდონ არასასურველი კონტაქტები სასამართლოს მიერ ძებნილ პირებთან იმ აუცილებლობით, რაც გაეროს განახლებულ მითითებებს მისდევს ამ მხრივ?

სადაც დაინტერესებულ სახელმწიფოს სურს, მაგრამ არ შეუძლია განახორციელოს დაკავება, შეუძლიათ თუ არა მესამე სახელმწიფოებს ან შესაბამის სამშვიდობო ძალებს ან სამშვიდობო ძალებს წვლილი შეიტანონ წარმატებულ დაპატიმრების ოპერაციებში სამხედრო, ლოგისტიკური ან სადაზვერვო დახმარების გზით?


ფატუ ბენსუდა ICC პროკურორი

ოცდათორმეტიდან დაახლოებით ორი მესამედი იყო დაპატიმრების ორდერი. რომის სტატუტის 58 -ე მუხლის თანახმად, დაპატიმრების ორდერი გაიცემა საჯაროდ ან ბეჭდით, როდესაც პირის დაპატიმრება აუცილებელია, რათა უზრუნველყოფილ იქნეს პირის სასამართლო პროცესზე გამოცხადება, რათა უზრუნველყოს, რომ პირმა ხელი არ შეუშალოს გამოძიებას ან სასამართლო პროცესს, ან ხელი შეუშალოს პირს გააგრძელოს დანაშაულის ჩადენა.

89 -ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მოითხოვოს თანამშრომლობა დაპატიმრებაში და დანებდეს ნებისმიერ სახელმწიფოსგან, რომლის ტერიტორიაზეც შეიძლება აღმოჩნდეს პირი. დაკავების საკითხი არის ერთ -ერთი ყველაზე მწვავე გამოწვევა სასამართლოს წინაშე და დგას ინსტიტუტის ლეგიტიმურობისა და სანდოობის ცენტრში. მხოლოდ ექვსი პირი, რომელთა მიმართაც საჯაროა დაპატიმრების ორდერები, დაკავებულია და გადაყვანილია ICC– ის პატიმრობაში, ერთი ადამიანი ნებაყოფლობით ჩაბარდა. უმრავლესობა კვლავ თავისუფალია, სამი დაკავებულია შესაბამისი სახელმწიფოს შიგნით, მაგრამ არ გადაყვანილ იქნა ICC– ის პატიმრობაში და სამი ადამიანი დაიღუპა დაპატიმრებამდე.

პირველ რიგში, რომის სტატუტი შეიქმნა სასამართლოს მიერ სახელმწიფო სუვერენიტეტის დარღვევის შეზღუდვის მიზნით და პირდაპირ ზღუდავს სასამართლოს უფლებამოსილებას დამოუკიდებლად განახორციელოს სააღსრულებო მოქმედება შესაბამისი სახელმწიფოს თანამშრომლობის გარეშე. შესაბამისად, რომის სტატუტი აკისრებს დაკავების ორდერის შესრულების ვალდებულებას მხოლოდ მონაწილე სახელმწიფოებზე. სასამართლოს არ გააჩნია შიდა აღსრულების მექანიზმი, რომელიც მისცემს შესაძლებლობას თავად დააპატიმროს პირები, რომლებიც ექვემდებარებიან დაკავების ორდერს.

მეორე, დროებითი შეთანხმების, შეთანხმების ან სხვა საფუძვლის არარსებობისას (როგორიცაა უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია მიღებული VII თავით), არა-სახელმწიფო მონაწილეები და საერთაშორისო ინსტიტუტები არ არიან ვალდებულნი ითანამშრომლონ სასამართლოსთან დაკავების მოთხოვნით და დანებება.

მესამე, რეალობა ისაა, რომ ბევრ სახელმწიფოს არ სურს ითანამშრომლოს სასამართლოსთან და ითხოვს დაპატიმრებისა და ჩაბარების თხოვნებს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც დაინტერესებული პირი არის სახელმწიფოს მეთაური ან სახელმწიფო მოხელე, მაშინაც კი, როდესაც ასეთ სახელმწიფოებს აქვთ სამართლებრივი ვალდებულება ამის გაკეთება.

სასამართლოს წინაშე მდგარი გამოწვევები წარმოშობს უამრავ კითხვას იმის შესახებ, თუ რა ნაბიჯების გადადგმას შეუძლია სასამართლო, ASP და მთლიანად საერთაშორისო თანამეგობრობა ICC- ს მიერ გაცემული დაპატიმრების ორდერის აღსრულების უზრუნველსაყოფად:

რა ნაბიჯების გადადგმა შეუძლია მთლიანად სასამართლოს დაპატიმრების მცდელობების გასამყარებლად?

შეიძლება თუ არა სახელმწიფომ გამოიყენოს ფულადი ან სხვა სტიმული/ჯილდო სხვა სახელმწიფოების მიერ დაკავებისა და დანებების წახალისების მიზნით?

არის თუ არა ადგილი ეკონომიკური ზეწოლის განსახორციელებლად სახელმწიფოების და საერთაშორისო თუ რეგიონალური ორგანიზაციების და თანამშრომლობის მიერ?

როგორ შეიძლება დიპლომატია ეფექტურად და შემოქმედებითად იქნას გამოყენებული სახელმწიფოთა პოლიტიკურ ნებაზე გავლენის მოხდენისათვის და გარემოს უფრო ხელსაყრელი გახდის სასამართლოსთან თანამშრომლობისათვის, განსაკუთრებით დაკავების ორდერის აღსრულებასთან დაკავშირებით?

შეუძლიათ თუ არა მონაწილე სახელმწიფოებს შეცვალონ სასამართლოს მიერ ძებნილ პირებთან არა არსებითი კონტაქტები იმ აუცილებლობით, რომლებიც გაეროს განახლებულ მითითებებს უკავშირდება?

სადაც დაინტერესებულ სახელმწიფოს აქვს სურვილი, მაგრამ არ შეუძლია განახორციელოს დაკავება, შეუძლიათ თუ არა მესამე სახელმწიფოებს ან შესაბამის სამშვიდობო ძალებს ან სამშვიდობო ძალებს წვლილი შეიტანონ წარმატებულ დაპატიმრების ოპერაციებში სამხედრო, ლოგისტიკური ან სადაზვერვო დახმარების გზით?


ფატუ ბენსუდა ICC პროკურორი

ოცდათორმეტიდან დაახლოებით ორი მესამედი იყო დაპატიმრების ორდერი. რომის სტატუტის 58 -ე მუხლის თანახმად, დაპატიმრების ორდერი გაიცემა საჯაროდ ან ბეჭდით, როდესაც პირის დაპატიმრება საჭირო იქნება პირის სასამართლო პროცესზე გამოცხადების უზრუნველსაყოფად, რათა უზრუნველყოს, რომ პირმა ხელი არ შეუშალოს გამოძიებას ან სასამართლო პროცესს, ან ხელი შეუშალოს პირს გააგრძელოს დანაშაულის ჩადენა.

89 -ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მოითხოვოს თანამშრომლობა დაპატიმრებისას და დანებდეს ნებისმიერ სახელმწიფოსგან, რომლის ტერიტორიაზეც შეიძლება აღმოჩნდეს პირი. დაკავების საკითხი არის ერთ -ერთი ყველაზე მწვავე გამოწვევა სასამართლოს წინაშე და დგას ინსტიტუტის ლეგიტიმურობისა და სანდოობის ცენტრში. მხოლოდ ექვსი პირი, რომელთა მიმართაც საჯაროა დაპატიმრების ორდერები, დაკავებულია და გადაყვანილია ICC– ის პატიმრობაში, ერთი ადამიანი ნებაყოფლობით ჩაბარდა. უმრავლესობა კვლავ თავისუფალია, სამი დაკავებულია შესაბამისი სახელმწიფოს შიგნით, მაგრამ არ გადაყვანილ იქნა ICC– ის პატიმრობაში და სამი ადამიანი დაიღუპა დაპატიმრებამდე.

პირველი, რომის სტატუტი შეიქმნა სასამართლოს მიერ სახელმწიფო სუვერენიტეტის დარღვევის შეზღუდვის მიზნით და პირდაპირ ზღუდავს სასამართლოს უფლებამოსილებას დამოუკიდებლად განახორციელოს სააღსრულებო მოქმედება შესაბამისი სახელმწიფოს თანამშრომლობის გარეშე. შესაბამისად, რომის სტატუტი აკისრებს დაკავების ორდერის შესრულების ვალდებულებას მხოლოდ მონაწილე სახელმწიფოებზე. სასამართლოს არ გააჩნია შიდა აღსრულების მექანიზმი, რომელიც მისცემს შესაძლებლობას თავად დააპატიმროს პირები, რომლებიც ექვემდებარებიან დაკავების ორდერს.

მეორე, დროებითი შეთანხმების, შეთანხმების ან სხვა საფუძვლის არარსებობისას (როგორიცაა უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია მიღებული VII თავით), არა-სახელმწიფო მონაწილეები და საერთაშორისო ინსტიტუტები არ არიან ვალდებულნი ითანამშრომლონ სასამართლოსთან დაკავების მოთხოვნით და დანებება.

მესამე, რეალობა ისაა, რომ ბევრ სახელმწიფოს არ სურს ითანამშრომლოს სასამართლოსთან და მოითხოვს დაკავებისა და ჩაბარების მოთხოვნას, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც დაინტერესებული პირი არის სახელმწიფოს მეთაური ან სახელმწიფო მოხელე, მაშინაც კი, როდესაც ასეთ სახელმწიფოებს აქვთ სამართლებრივი ვალდებულება ამის გაკეთება.

სასამართლოს წინაშე მდგარი გამოწვევები წარმოშობს მრავალრიცხოვან კითხვებს იმის შესახებ, თუ რა ნაბიჯების გადადგმას შეუძლია სასამართლო, ASP და მთლიანად საერთაშორისო თანამეგობრობა ICC- ს მიერ გაცემული დაპატიმრების ორდერის აღსრულების უზრუნველსაყოფად:

რა ნაბიჯების გადადგმა შეუძლია მთლიანად სასამართლოს დაპატიმრების მცდელობების გასამყარებლად?

შეიძლება თუ არა სახელმწიფომ გამოიყენოს ფულადი ან სხვა სტიმული/ჯილდო სხვა სახელმწიფოების მიერ დაკავებისა და დანებების წახალისების მიზნით?

არის თუ არა ადგილი ეკონომიკური ზეწოლის განსახორციელებლად სახელმწიფოების და საერთაშორისო თუ რეგიონალური ორგანიზაციების და თანამშრომლობის მიერ?

როგორ შეიძლება დიპლომატია ეფექტურად და შემოქმედებითად იქნას გამოყენებული სახელმწიფოთა პოლიტიკურ ნებაზე გავლენის მოხდენისათვის და გარემოს უფრო ხელსაყრელი გახდის სასამართლოსთან თანამშრომლობისათვის, განსაკუთრებით დაკავების ორდერის აღსრულებასთან დაკავშირებით?

შეუძლიათ თუ არა მონაწილე სახელმწიფოებს შეცვალონ სასამართლოს მიერ ძებნილ პირებთან არა არსებითი კონტაქტები იმ აუცილებლობით, რომლებიც გაეროს განახლებულ მითითებებს უკავშირდება?

სადაც დაინტერესებულ სახელმწიფოს სურს, მაგრამ არ შეუძლია განახორციელოს დაკავება, შეუძლიათ თუ არა მესამე სახელმწიფოებს ან შესაბამის სამშვიდობო ძალებს ან სამშვიდობო ძალებს წვლილი შეიტანონ წარმატებულ დაპატიმრების ოპერაციებში სამხედრო, ლოგისტიკური ან სადაზვერვო დახმარების გზით?


ფატუ ბენსუდა ICC პროკურორი

ოცდათორმეტიდან დაახლოებით ორი მესამედი იყო დაპატიმრების ორდერი. რომის სტატუტის 58 -ე მუხლის თანახმად, დაპატიმრების ორდერი გაიცემა საჯაროდ ან ბეჭდით, როდესაც პირის დაპატიმრება აუცილებელია, რათა უზრუნველყოფილ იქნეს პირის სასამართლო პროცესზე გამოცხადება, რათა უზრუნველყოს, რომ პირმა ხელი არ შეუშალოს გამოძიებას ან სასამართლო პროცესს, ან ხელი შეუშალოს პირს გააგრძელოს დანაშაულის ჩადენა.

89 -ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მოითხოვოს თანამშრომლობა დაპატიმრებისას და დანებდეს ნებისმიერ სახელმწიფოსგან, რომლის ტერიტორიაზეც შეიძლება აღმოჩნდეს პირი. დაკავების საკითხი არის ერთ -ერთი ყველაზე მწვავე გამოწვევა სასამართლოს წინაშე და დგას ინსტიტუტის ლეგიტიმურობისა და სანდოობის ცენტრში. მხოლოდ ექვსი პირი, რომელთა მიმართაც საჯაროა დაპატიმრების ორდერი, არის დაკავებული და გადაყვანილია ICC– ის პატიმრობაში, ერთი პირი ნებაყოფლობით ჩაბარდა. უმრავლესობა კვლავ თავისუფალია, სამი დაკავებულია შესაბამისი სახელმწიფოს შიგნით, მაგრამ არ გადაყვანილ იქნა ICC– ის პატიმრობაში და სამი ადამიანი დაიღუპა დაპატიმრებამდე.

პირველ რიგში, რომის სტატუტი შეიქმნა სასამართლოს მიერ სახელმწიფო სუვერენიტეტის დარღვევის შეზღუდვის მიზნით და პირდაპირ ზღუდავს სასამართლოს უფლებამოსილებას დამოუკიდებლად განახორციელოს სააღსრულებო მოქმედება შესაბამისი სახელმწიფოს თანამშრომლობის გარეშე. შესაბამისად, რომის სტატუტი აკისრებს დაკავების ორდერის შესრულების ვალდებულებას მხოლოდ მონაწილე სახელმწიფოებზე. სასამართლოს არ გააჩნია შიდა აღსრულების მექანიზმი, რომელიც მისცემს შესაძლებლობას თავად დააპატიმროს პირები, რომლებიც ექვემდებარებიან დაკავების ორდერს.

მეორე, დროებითი შეთანხმების, შეთანხმების ან სხვა საფუძვლის არარსებობისას (როგორიცაა უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია მიღებული VII თავით), არა-სახელმწიფო მონაწილეები და საერთაშორისო ინსტიტუტები არ არიან ვალდებულნი ითანამშრომლონ სასამართლოსთან დაკავების მოთხოვნით და დანებება.

მესამე, რეალობა ისაა, რომ ბევრ სახელმწიფოს არ სურს ითანამშრომლოს სასამართლოსთან და მოითხოვს დაკავებისა და ჩაბარების მოთხოვნას, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც დაინტერესებული პირი არის სახელმწიფოს მეთაური ან სახელმწიფო მოხელე, მაშინაც კი, როდესაც ასეთ სახელმწიფოებს აქვთ სამართლებრივი ვალდებულება ამის გაკეთება.

სასამართლოს წინაშე მდგარი გამოწვევები წარმოშობს უამრავ კითხვას იმის შესახებ, თუ რა ნაბიჯების გადადგმას შეუძლია სასამართლო, ASP და მთლიანად საერთაშორისო თანამეგობრობა ICC- ს მიერ გაცემული დაპატიმრების ორდერის აღსრულების უზრუნველსაყოფად:

რა ნაბიჯების გადადგმა შეუძლია მთლიანად სასამართლოს დაპატიმრების მცდელობების გასამყარებლად?

შეიძლება თუ არა სახელმწიფომ გამოიყენოს ფულადი ან სხვა სტიმული/ჯილდო სხვა სახელმწიფოების მიერ დაკავებისა და დანებების წახალისების მიზნით?

არის თუ არა ადგილი ეკონომიკური ზეწოლის განსახორციელებლად სახელმწიფოების და საერთაშორისო თუ რეგიონალური ორგანიზაციების და თანამშრომლობის მიერ?

როგორ შეიძლება დიპლომატია ეფექტურად და შემოქმედებითად იქნას გამოყენებული სახელმწიფოთა პოლიტიკურ ნებაზე გავლენის მოხდენისათვის და გარემოს უფრო ხელსაყრელი გახდის სასამართლოსთან თანამშრომლობისათვის, განსაკუთრებით დაკავების ორდერის აღსრულებასთან დაკავშირებით?

შეუძლიათ თუ არა მონაწილე სახელმწიფოებს შეცვალონ სასამართლოს მიერ ძებნილ პირებთან არა არსებითი კონტაქტები იმ აუცილებლობით, რომლებიც გაეროს განახლებულ მითითებებს უკავშირდება?

სადაც დაინტერესებულ სახელმწიფოს სურს, მაგრამ არ შეუძლია განახორციელოს დაკავება, შეუძლიათ თუ არა მესამე სახელმწიფოებს ან შესაბამის სამშვიდობო ძალებს ან სამშვიდობო ძალებს წვლილი შეიტანონ წარმატებულ დაპატიმრების ოპერაციებში სამხედრო, ლოგისტიკური ან სადაზვერვო დახმარების გზით?


ფატუ ბენსუდა ICC პროკურორი

ოცდათორმეტიდან დაახლოებით ორი მესამედი იყო დაპატიმრების ორდერი. რომის სტატუტის 58 -ე მუხლის თანახმად, დაპატიმრების ორდერი გაიცემა საჯაროდ ან ბეჭდით, როდესაც პირის დაპატიმრება აუცილებელია, რათა უზრუნველყოფილ იქნეს პირის სასამართლო პროცესზე გამოცხადება, რათა უზრუნველყოს, რომ პირმა ხელი არ შეუშალოს გამოძიებას ან სასამართლო პროცესს, ან ხელი შეუშალოს პირს გააგრძელოს დანაშაულის ჩადენა.

89 -ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მოითხოვოს თანამშრომლობა დაპატიმრებისას და დანებდეს ნებისმიერ სახელმწიფოსგან, რომლის ტერიტორიაზეც შეიძლება აღმოჩნდეს პირი. დაკავების საკითხი არის ერთ -ერთი ყველაზე მწვავე გამოწვევა სასამართლოს წინაშე და დგას ინსტიტუტის ლეგიტიმურობისა და სანდოობის ცენტრში. მხოლოდ ექვსი პირი, რომელთა მიმართაც საჯაროა დაპატიმრების ორდერები, დაკავებულია და გადაყვანილია ICC– ის პატიმრობაში, ერთი ადამიანი ნებაყოფლობით ჩაბარდა. უმრავლესობა კვლავ თავისუფალია, სამი დაკავებულია შესაბამისი სახელმწიფოს შიგნით, მაგრამ არ გადაყვანილ იქნა ICC– ის პატიმრობაში და სამი ადამიანი დაიღუპა დაპატიმრებამდე.

პირველი, რომის სტატუტი შეიქმნა სასამართლოს მიერ სახელმწიფო სუვერენიტეტის დარღვევის შეზღუდვის მიზნით და პირდაპირ ზღუდავს სასამართლოს უფლებამოსილებას დამოუკიდებლად განახორციელოს სააღსრულებო მოქმედება შესაბამისი სახელმწიფოს თანამშრომლობის გარეშე. შესაბამისად, რომის სტატუტი აკისრებს დაკავების ორდერის შესრულების ვალდებულებას მხოლოდ მონაწილე სახელმწიფოებზე. სასამართლოს არ გააჩნია შიდა აღსრულების მექანიზმი, რომელიც მისცემს შესაძლებლობას თავად დააპატიმროს პირები, რომლებიც ექვემდებარებიან დაკავების ორდერს.

მეორე, დროებითი შეთანხმების, შეთანხმების ან სხვა საფუძვლის არარსებობისას (როგორიცაა უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია მიღებული VII თავით), არა-სახელმწიფო მონაწილეები და საერთაშორისო ინსტიტუტები არ არიან ვალდებულნი ითანამშრომლონ სასამართლოსთან დაკავების მოთხოვნით და დანებება.

მესამე, რეალობა ისაა, რომ ბევრ სახელმწიფოს არ სურს ითანამშრომლოს სასამართლოსთან და ითხოვს დაპატიმრებისა და ჩაბარების თხოვნებს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც დაინტერესებული პირი არის სახელმწიფოს მეთაური ან სახელმწიფო მოხელე, მაშინაც კი, როდესაც ასეთ სახელმწიფოებს აქვთ სამართლებრივი ვალდებულება ამის გაკეთება.

სასამართლოს წინაშე მდგარი გამოწვევები წარმოშობს უამრავ კითხვას იმის შესახებ, თუ რა ნაბიჯების გადადგმას შეუძლია სასამართლო, ASP და მთლიანად საერთაშორისო თანამეგობრობა ICC- ს მიერ გაცემული დაპატიმრების ორდერის აღსრულების უზრუნველსაყოფად:

რა ნაბიჯების გადადგმა შეუძლია მთლიანად სასამართლოს დაპატიმრების მცდელობების გასამყარებლად?

შეიძლება თუ არა სახელმწიფომ გამოიყენოს ფულადი ან სხვა სტიმული/ჯილდო სხვა სახელმწიფოების მიერ დაკავებისა და დანებების წახალისების მიზნით?

არის თუ არა ადგილი ეკონომიკური ზეწოლის განსახორციელებლად სახელმწიფოების და საერთაშორისო თუ რეგიონალური ორგანიზაციების და თანამშრომლობის მიერ?

როგორ შეიძლება დიპლომატია გამოყენებულ იქნას ეფექტურად და შემოქმედებითად, რათა მოახდინოს გავლენა სახელმწიფოთა პოლიტიკურ ნებაზე და გახადოს გარემო უფრო ხელსაყრელი სასამართლოსთან თანამშრომლობისათვის, განსაკუთრებით დაკავების ორდერის აღსრულებასთან დაკავშირებით?

შეუძლიათ თუ არა მონაწილე სახელმწიფოები შეთანხმდნენ შეზღუდონ არასასურველი კონტაქტები სასამართლოს მიერ ძებნილ პირებთან იმ აუცილებლობით, რაც გაეროს განახლებულ მითითებებს მისდევს ამ მხრივ?

სადაც დაინტერესებულ სახელმწიფოს სურს, მაგრამ არ შეუძლია განახორციელოს დაკავება, შეუძლიათ თუ არა მესამე სახელმწიფოებს ან შესაბამის სამშვიდობო ძალებს ან სამშვიდობო ძალებს წვლილი შეიტანონ წარმატებულ დაპატიმრების ოპერაციებში სამხედრო, ლოგისტიკური ან სადაზვერვო დახმარების გზით?


ფატუ ბენსუდა ICC პროკურორი

ოცდათორმეტიდან დაახლოებით ორი მესამედი იყო დაპატიმრების ორდერი. რომის სტატუტის 58 -ე მუხლის თანახმად, დაპატიმრების ორდერი გაიცემა საჯაროდ ან ბეჭდით, როდესაც პირის დაპატიმრება აუცილებელია, რათა უზრუნველყოფილ იქნეს პირის სასამართლო პროცესზე გამოცხადება, რათა უზრუნველყოს, რომ პირმა ხელი არ შეუშალოს გამოძიებას ან სასამართლო პროცესს, ან ხელი შეუშალოს პირს გააგრძელოს დანაშაულის ჩადენა.

89 -ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მოითხოვოს თანამშრომლობა დაპატიმრებისას და დანებდეს ნებისმიერ სახელმწიფოსგან, რომლის ტერიტორიაზეც შეიძლება აღმოჩნდეს პირი. დაკავების საკითხი არის ერთ -ერთი ყველაზე მწვავე გამოწვევა სასამართლოს წინაშე და დგას ინსტიტუტის ლეგიტიმურობისა და სანდოობის ცენტრში. მხოლოდ ექვსი პირი, რომელთა მიმართაც საჯაროა დაპატიმრების ორდერები, დაკავებულია და გადაყვანილია ICC– ის პატიმრობაში, ერთი ადამიანი ნებაყოფლობით ჩაბარდა. უმრავლესობა კვლავ თავისუფალია, სამი დაკავებულია შესაბამისი სახელმწიფოს შიგნით, მაგრამ არ გადაყვანილ იქნა ICC– ის პატიმრობაში და სამი ადამიანი დაიღუპა დაპატიმრებამდე.

პირველი, რომის სტატუტი შეიქმნა სასამართლოს მიერ სახელმწიფო სუვერენიტეტის დარღვევის შეზღუდვის მიზნით და პირდაპირ ზღუდავს სასამართლოს უფლებამოსილებას დამოუკიდებლად განახორციელოს სააღსრულებო მოქმედება შესაბამისი სახელმწიფოს თანამშრომლობის გარეშე. შესაბამისად, რომის სტატუტი აკისრებს დაკავების ორდერის შესრულების ვალდებულებას მხოლოდ მონაწილე სახელმწიფოებზე. სასამართლოს არ გააჩნია შიდა აღსრულების მექანიზმი, რომელიც მისცემს საშუალებას დააპატიმროს პირები, რომლებიც ექვემდებარებიან დაკავების ორდერს.

მეორე, დროებითი შეთანხმების, შეთანხმების ან სხვა საფუძვლის არარსებობისას (როგორიცაა უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია მიღებული VII თავით), არა-სახელმწიფო მონაწილეები და საერთაშორისო ინსტიტუტები არ არიან ვალდებულნი ითანამშრომლონ სასამართლოსთან დაკავების მოთხოვნით და დანებება.

მესამე, რეალობა ისაა, რომ ბევრ სახელმწიფოს არ სურს ითანამშრომლოს სასამართლოსთან და მოითხოვს დაკავებისა და ჩაბარების მოთხოვნას, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც დაინტერესებული პირი არის სახელმწიფოს მეთაური ან სახელმწიფო მოხელე, მაშინაც კი, როდესაც ასეთ სახელმწიფოებს აქვთ სამართლებრივი ვალდებულება ამის გაკეთება.

სასამართლოს წინაშე მდგარი გამოწვევები წარმოშობს მრავალრიცხოვან კითხვებს იმის შესახებ, თუ რა ნაბიჯების გადადგმას შეუძლია სასამართლო, ASP და მთლიანად საერთაშორისო თანამეგობრობა ICC- ს მიერ გაცემული დაპატიმრების ორდერის აღსრულების უზრუნველსაყოფად:

რა ნაბიჯების გადადგმა შეუძლია მთლიანად სასამართლოს დაპატიმრების მცდელობების გასამყარებლად?

შეიძლება თუ არა სახელმწიფომ გამოიყენოს ფულადი ან სხვა სტიმული/ჯილდო სხვა სახელმწიფოების მიერ დაკავებისა და დანებების წახალისების მიზნით?

არის თუ არა ადგილი ეკონომიკური ზეწოლის განსახორციელებლად სახელმწიფოების და საერთაშორისო თუ რეგიონალური ორგანიზაციების და თანამშრომლობის მიერ?

როგორ შეიძლება დიპლომატია გამოყენებულ იქნას ეფექტურად და შემოქმედებითად, რათა მოახდინოს გავლენა სახელმწიფოთა პოლიტიკურ ნებაზე და გახადოს გარემო უფრო ხელსაყრელი სასამართლოსთან თანამშრომლობისათვის, განსაკუთრებით დაკავების ორდერის აღსრულებასთან დაკავშირებით?

შეუძლიათ თუ არა მონაწილე სახელმწიფოები შეთანხმდნენ შეზღუდონ არასასურველი კონტაქტები სასამართლოს მიერ ძებნილ პირებთან იმ აუცილებლობით, რაც გაეროს განახლებულ მითითებებს მისდევს ამ მხრივ?

სადაც დაინტერესებულ სახელმწიფოს სურს, მაგრამ არ შეუძლია განახორციელოს დაკავება, შეუძლიათ თუ არა მესამე სახელმწიფოებს ან შესაბამის სამშვიდობო ძალებს ან სამშვიდობო ძალებს წვლილი შეიტანონ წარმატებულ დაპატიმრების ოპერაციებში სამხედრო, ლოგისტიკური ან სადაზვერვო დახმარების გზით?


ფატუ ბენსუდა ICC პროკურორი

ოცდათორმეტიდან დაახლოებით ორი მესამედი იყო დაპატიმრების ორდერი. რომის სტატუტის 58 -ე მუხლის თანახმად, დაპატიმრების ორდერი გაიცემა საჯაროდ ან ბეჭდით, როდესაც პირის დაპატიმრება აუცილებელია, რათა უზრუნველყოფილ იქნეს პირის სასამართლო პროცესზე გამოცხადება, რათა უზრუნველყოს, რომ პირმა ხელი არ შეუშალოს გამოძიებას ან სასამართლო პროცესს, ან ხელი შეუშალოს პირს გააგრძელოს დანაშაულის ჩადენა.

89 -ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მოითხოვოს თანამშრომლობა დაპატიმრებაში და დანებდეს ნებისმიერ სახელმწიფოსგან, რომლის ტერიტორიაზეც შეიძლება აღმოჩნდეს პირი. დაპატიმრების საკითხი ერთ -ერთი ყველაზე მწვავე გამოწვევაა სასამართლოს წინაშე და დგას ინსტიტუტის ლეგიტიმურობისა და სანდოობის ცენტრში. მხოლოდ ექვსი პირი, რომელთა მიმართაც საჯაროა დაპატიმრების ორდერი, არის დაკავებული და გადაყვანილია ICC– ის პატიმრობაში, ერთი პირი ნებაყოფლობით ჩაბარდა. უმრავლესობა კვლავ თავისუფალია, სამი დაკავებულია შესაბამისი სახელმწიფოს შიგნით, მაგრამ არ გადაყვანილ იქნა ICC– ის პატიმრობაში და სამი ადამიანი დაიღუპა დაპატიმრებამდე.

პირველ რიგში, რომის სტატუტი შეიქმნა სასამართლოს მიერ სახელმწიფო სუვერენიტეტის დარღვევის შეზღუდვის მიზნით და პირდაპირ ზღუდავს სასამართლოს უფლებამოსილებას დამოუკიდებლად განახორციელოს სააღსრულებო მოქმედება შესაბამისი სახელმწიფოს თანამშრომლობის გარეშე. შესაბამისად, რომის სტატუტი აკისრებს დაკავების ორდერის შესრულების ვალდებულებას მხოლოდ მონაწილე სახელმწიფოებზე. სასამართლოს არ გააჩნია შიდა აღსრულების მექანიზმი, რომელიც მისცემს შესაძლებლობას თავად დააპატიმროს პირები, რომლებიც ექვემდებარებიან დაკავების ორდერს.

მეორე, დროებითი შეთანხმების, შეთანხმების ან სხვა საფუძვლის არარსებობისას (როგორიცაა უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია მიღებული VII თავით), არა-სახელმწიფო მონაწილეები და საერთაშორისო ინსტიტუტები არ არიან ვალდებულნი ითანამშრომლონ სასამართლოსთან დაკავების მოთხოვნით და დანებება.

მესამე, რეალობა ისაა, რომ ბევრ სახელმწიფოს არ სურს ითანამშრომლოს სასამართლოსთან და მოითხოვს დაკავებისა და ჩაბარების მოთხოვნას, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც დაინტერესებული პირი არის სახელმწიფოს მეთაური ან სახელმწიფო მოხელე, მაშინაც კი, როდესაც ასეთ სახელმწიფოებს აქვთ სამართლებრივი ვალდებულება ამის გაკეთება.

სასამართლოს წინაშე მდგარი გამოწვევები წარმოშობს უამრავ კითხვას იმის შესახებ, თუ რა ნაბიჯების გადადგმას შეუძლია სასამართლო, ASP და მთლიანად საერთაშორისო თანამეგობრობა ICC- ს მიერ გაცემული დაპატიმრების ორდერის აღსრულების უზრუნველსაყოფად:

რა ნაბიჯების გადადგმა შეუძლია მთლიანად სასამართლოს დაპატიმრების მცდელობების გასამყარებლად?

შეიძლება თუ არა სახელმწიფომ გამოიყენოს ფულადი ან სხვა სტიმული/ჯილდო სხვა სახელმწიფოების მიერ დაკავებისა და დანებების წახალისების მიზნით?

არის თუ არა ადგილი ეკონომიკური ზეწოლის განსახორციელებლად სახელმწიფოების და საერთაშორისო თუ რეგიონალური ორგანიზაციების და თანამშრომლობის მიერ?

როგორ შეიძლება დიპლომატია ეფექტურად და შემოქმედებითად იქნას გამოყენებული სახელმწიფოთა პოლიტიკურ ნებაზე გავლენის მოხდენისათვის და გარემოს უფრო ხელსაყრელი გახდის სასამართლოსთან თანამშრომლობისათვის, განსაკუთრებით დაკავების ორდერის აღსრულებასთან დაკავშირებით?

შეუძლიათ თუ არა მონაწილე სახელმწიფოები შეთანხმდნენ შეზღუდონ არასასურველი კონტაქტები სასამართლოს მიერ ძებნილ პირებთან იმ აუცილებლობით, რაც გაეროს განახლებულ მითითებებს მისდევს ამ მხრივ?

სადაც დაინტერესებულ სახელმწიფოს აქვს სურვილი, მაგრამ არ შეუძლია განახორციელოს დაკავება, შეუძლიათ თუ არა მესამე სახელმწიფოებს ან შესაბამის სამშვიდობო ძალებს ან სამშვიდობო ძალებს წვლილი შეიტანონ წარმატებულ დაპატიმრების ოპერაციებში სამხედრო, ლოგისტიკური ან სადაზვერვო დახმარების გზით?


ფატუ ბენსუდა ICC პროკურორი

ოცდათორმეტიდან დაახლოებით ორი მესამედი იყო დაპატიმრების ორდერი. რომის სტატუტის 58 -ე მუხლის თანახმად, დაპატიმრების ორდერი გაიცემა საჯაროდ ან ბეჭდით, როდესაც პირის დაპატიმრება საჭირო იქნება პირის სასამართლო პროცესზე გამოცხადების უზრუნველსაყოფად, რათა უზრუნველყოს, რომ პირმა ხელი არ შეუშალოს გამოძიებას ან სასამართლო პროცესს, ან ხელი შეუშალოს პირს გააგრძელოს დანაშაულის ჩადენა.

89 -ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მოითხოვოს თანამშრომლობა დაპატიმრებისას და დანებდეს ნებისმიერ სახელმწიფოსგან, რომლის ტერიტორიაზეც შეიძლება აღმოჩნდეს პირი. დაპატიმრების საკითხი ერთ -ერთი ყველაზე მწვავე გამოწვევაა სასამართლოს წინაშე და დგას ინსტიტუტის ლეგიტიმურობისა და სანდოობის ცენტრში. მხოლოდ ექვსი პირი, რომელთა მიმართაც საჯაროა დაპატიმრების ორდერი, არის დაკავებული და გადაყვანილია ICC– ის პატიმრობაში, ერთი პირი ნებაყოფლობით ჩაბარდა. უმრავლესობა კვლავ თავისუფალია, სამი დაკავებულია შესაბამისი სახელმწიფოს შიგნით, მაგრამ არ გადაყვანილ იქნა ICC– ის პატიმრობაში და სამი ადამიანი დაიღუპა დაპატიმრებამდე.

პირველ რიგში, რომის სტატუტი შეიქმნა სასამართლოს მიერ სახელმწიფო სუვერენიტეტის დარღვევის შეზღუდვის მიზნით და პირდაპირ ზღუდავს სასამართლოს უფლებამოსილებას დამოუკიდებლად განახორციელოს სააღსრულებო მოქმედება შესაბამისი სახელმწიფოს თანამშრომლობის გარეშე. შესაბამისად, რომის სტატუტი აკისრებს დაკავების ორდერის შესრულების ვალდებულებას მხოლოდ მონაწილე სახელმწიფოებზე. სასამართლოს არ გააჩნია შიდა აღსრულების მექანიზმი, რომელიც მისცემს საშუალებას დააპატიმროს პირები, რომლებიც ექვემდებარებიან დაკავების ორდერს.

მეორე, დროებითი შეთანხმების, შეთანხმების ან სხვა საფუძვლის არარსებობისას (როგორიცაა უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია მიღებული VII თავით), არა-სახელმწიფო მონაწილეები და საერთაშორისო ინსტიტუტები არ არიან ვალდებულნი ითანამშრომლონ სასამართლოსთან დაკავების მოთხოვნით და დანებება.

მესამე, რეალობა ისაა, რომ ბევრ სახელმწიფოს არ სურს ითანამშრომლოს სასამართლოსთან და ითხოვს დაპატიმრებისა და ჩაბარების თხოვნებს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც დაინტერესებული პირი არის სახელმწიფოს მეთაური ან სახელმწიფო მოხელე, მაშინაც კი, როდესაც ასეთ სახელმწიფოებს აქვთ სამართლებრივი ვალდებულება ამის გაკეთება.

სასამართლოს წინაშე მდგარი გამოწვევები წარმოშობს უამრავ კითხვას იმის შესახებ, თუ რა ნაბიჯების გადადგმას შეუძლია სასამართლო, ASP და მთლიანად საერთაშორისო თანამეგობრობა ICC- ს მიერ გაცემული დაპატიმრების ორდერის აღსრულების უზრუნველსაყოფად:

რა ნაბიჯების გადადგმა შეუძლია მთლიანად სასამართლოს დაპატიმრების მცდელობების გასამყარებლად?

შეიძლება თუ არა სახელმწიფომ გამოიყენოს ფულადი ან სხვა სტიმული/ჯილდო სხვა სახელმწიფოების მიერ დაკავებისა და დანებების წახალისების მიზნით?

არის თუ არა ადგილი ეკონომიკური ზეწოლის განსახორციელებლად სახელმწიფოების და საერთაშორისო თუ რეგიონალური ორგანიზაციების და თანამშრომლობის მიერ?

როგორ შეიძლება დიპლომატია გამოყენებულ იქნას ეფექტურად და შემოქმედებითად, რათა მოახდინოს გავლენა სახელმწიფოთა პოლიტიკურ ნებაზე და გახადოს გარემო უფრო ხელსაყრელი სასამართლოსთან თანამშრომლობისათვის, განსაკუთრებით დაკავების ორდერის აღსრულებასთან დაკავშირებით?

შეუძლიათ თუ არა მონაწილე სახელმწიფოები შეთანხმდნენ შეზღუდონ არასასურველი კონტაქტები სასამართლოს მიერ ძებნილ პირებთან იმ აუცილებლობით, რაც გაეროს განახლებულ მითითებებს მისდევს ამ მხრივ?

სადაც დაინტერესებულ სახელმწიფოს აქვს სურვილი, მაგრამ არ შეუძლია განახორციელოს დაკავება, შეუძლიათ თუ არა მესამე სახელმწიფოებს ან შესაბამის სამშვიდობო ძალებს ან სამშვიდობო ძალებს წვლილი შეიტანონ წარმატებულ დაპატიმრების ოპერაციებში სამხედრო, ლოგისტიკური ან სადაზვერვო დახმარების გზით?


ფატუ ბენსუდა ICC პროკურორი

ოცდათორმეტიდან დაახლოებით ორი მესამედი იყო დაპატიმრების ორდერი. რომის სტატუტის 58 -ე მუხლის თანახმად, დაპატიმრების ორდერი გაიცემა საჯაროდ ან ბეჭდით, როდესაც პირის დაპატიმრება საჭირო იქნება პირის სასამართლო პროცესზე გამოცხადების უზრუნველსაყოფად, რათა უზრუნველყოს, რომ პირმა ხელი არ შეუშალოს გამოძიებას ან სასამართლო პროცესს, ან ხელი შეუშალოს პირს გააგრძელოს დანაშაულის ჩადენა.

89 -ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მოითხოვოს თანამშრომლობა დაპატიმრებისას და დანებდეს ნებისმიერ სახელმწიფოსგან, რომლის ტერიტორიაზეც შეიძლება აღმოჩნდეს პირი. დაპატიმრების საკითხი ერთ -ერთი ყველაზე მწვავე გამოწვევაა სასამართლოს წინაშე და დგას ინსტიტუტის ლეგიტიმურობისა და სანდოობის ცენტრში. მხოლოდ ექვსი პირი, რომელთა მიმართაც საჯაროა დაპატიმრების ორდერები, დაკავებულია და გადაყვანილია ICC– ის პატიმრობაში, ერთი ადამიანი ნებაყოფლობით ჩაბარდა. უმრავლესობა კვლავ თავისუფალია, სამი დაკავებულია შესაბამისი სახელმწიფოს შიგნით, მაგრამ არ გადაყვანილ იქნა ICC– ის პატიმრობაში და სამი ადამიანი დაიღუპა დაპატიმრებამდე.

First, the Rome Statute was crafted to limit infringements of state sovereignty by the Court and expressly limits the power of the Court to take enforcement action independently without the cooperation of the relevant state. Accordingly, the Rome Statute places the obligation of the execution of arrest warrants solely on the States Parties. The Court has no internal enforcement mechanism which would enable it to arrest persons subject to arrest warrants itself.

Second, in the absence of an ad hoc arrangement, agreement, or other basis (such as a Security Council resolution adopted under Chapter VII), non-States Parties and international institutions have no obligation to cooperate with the Court on its requests for arrest and surrender.

Third, the reality is that many states are reluctant to cooperate with the Court&rsquos requests for arrest and surrender, particularly when the person concerned is a sitting head of state or senior state official, even where such states are under a legal obligation to do so.

The challenges that the Court faces give rise to numerous questions about what steps the Court, the ASP , and the international community as a whole can take to ensure execution of arrest warrants issued by the ICC :

What steps could the Court as a whole take to galvanize arrest efforts?

Could States use monetary or other incentives/rewards to encourage the arrest and surrender by other States?

Is there room for economic pressure to be applied by States and international or regional organisations and co-operations?

How can diplomacy be used effectively and creatively to influence the political will of states and make the environment more conducive to cooperation with the Court especially concerning the execution of arrest warrants?

Can States Parties agree to limit non-essential contacts with persons wanted by the Court to those that are strictly necessary, following the revised UN guidelines in this regard?

Where the State concerned is willing but unable to effectuate an arrest, can third States or relevant peacekeeping or peace enforcement forces contribute to successful arrest operations through military, logistical, or intelligence support?